درد دل من دواش میدانی تو…
سوز دل من سزاش میدانی تو
من غرق گنه پرده عصیان در پیش!
پنهان چه کنم که فاش میدانی تو!
ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست…
درد تو به جان خسته داریم ای دوست!

گفتی که به دلشکستگان نزدیکم…
ما نیز دل شکسته داریم ای دوست…
جز وصل تو دل به هر چه بستم توبه!
بی یاد تو هر جا که نشستم توبه!
در حضرت تو توبه شکستم صدبار…
زین توبه که صد بار شکستم توبه!

حظه‌های نمایشی، آواری بر زندگی واقعی اغراق نیست اگر بگوییم شبکه‌های اجتماعی در چند سال گذشته تحت سیطره کامل بلاگرها بوده‌اند و این افراد با به نمایش گذاشتن بخش گزینشی از زندگی یا تشویق برآنچه که خود می‌خواهند، سبک بسیاری از زندگی‌ها را تغییر داده‌اند. به گزارش عصراترک، با اینکه پدیده بلاگری به‌خصوص در ایران از سال‌ها قبل و از اوایل دهه هشتاد و با پیدایش وبلاگ‌ها به وجود آمد؛ اما به‌مرور شکل اولیه و صحیح خودش را از دست داد و ملغمه‌ای از چیزهای مختلف شد؛

شده دلتنگ شوی، فاصله فرسنگ شود یاد شیرین کسی تیشه ی هرسنگ شود شده با بغض ترک خورده سلامی بکنی او جوابی ندهد، ثانیه ها هنگ شود شده شاعر بشوی شعر و غزل تب بکند قافیه، وزن و عَروضش، همگی لنگ شود ؟ یا در اندیشه دیروز به فردا برسی ناگهان دیر و زمان قصه ی دل تنگ شود شده در ساعت محکوم به دیوار اتاق چشم در چشم، گِره، زل بزنی آمدنش زنگ شود ♥ ♥ ♥ تو می دانی حتی اگر کنارم نشسته باشی باز هم دلتنگ تو ام حالا ببین نبودنت با من چه می کند … ♥ ♥ ♥ دلتنگ‌ ها بهتر می‌ دانند

بیا خودمان خوش باشیم … رو در رویمان می گویند،می خندند … و اما امان از نبودنمان … به یک باره زیر و رو می شوند … بیا خودمان دل خوش هم باشیم … تو دُردانه منی … همان که موقع خلقت خدا … برای من نقاشیش کرده بود… بیا از تمام حاشیه ها دل بکنیم … این مردم گاهی به خدا هم ایراد می گیرند … اینجا از خدا هم گلایه دارند … بیا فاصله بگیریم … دور شویم … رابطه ها را به سلامی و خداحافظی ختم کنیم … اینجا بغض و کینه بیداد می کند … فاصله بگیر … بیا خودمان خوب باشیم …